شنکله
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شنکله . [ ش َ ک َ ل َ / ل ِ ] (اِ) شنگله . خوشه ٔ خرما و انگور و غله و جز آن . ◄ ریشه ای از ابریشم و جز آن که بر دستار و روپاک و مانند آن ترتیب دهند. ◄ پارچه ٔ ناپاک و ملوث و چرکین . ◄ جای ناپاک . ◄ اصطبل . (از ناظم الاطباء). و رجوع به شنگله شود.