شهنامه

شهنامه . [ ش َ م َ / م ِ ] (اِ مرکب ) مخفف شاهنامه . نامه ٔ شاهان . کتابی که در آن اعمال و افعال و کارنامه ٔشاهان نوشته شود. رجوع به شاهنامه شود : شهی کو بترسد ز درویش بود به شهنامه اورا نشاید ستود. فردوسی (طبق نسخه ای که در حدود ٨٥٠ هَ . ق . کتابت شده است ). چندگویند ز شهنامه سخنهای دروغ چند خوانند هنرهای فلان و بهمان . عنصری . اینکه در شه نامه ها بنوشته اند رستم و روئینه تن اسفندیار تا بدانند این خداوندان ملک کز بسی خلق است دنیا یادگار. سعدی .