شکر خاییدن

شکر خاییدن . [ ش َ ک َ دَ ] (مص مرکب ) شکر خوردن . ◄ کنایه از شیرین کام شدن . (یادداشت مؤلف ) : تا همی خوانی تو اشعارش همی خایی شکر تا همی گویی تو ابیاتش همی بویی سمن . منوچهری . و رجوع به شکرخا و شکرخای و شکرخایی شود.