شکر گفتن

شکر گفتن . [ ش ُ گ ُ ت َ ](مص مرکب ) سپاس و ثنا گفتن . تشکر کردن : گر بازرفتنم سوی تبریز اجازتست شکر که گویم از کرم پاشاه ری . خاقانی . شکر انعام پادشا گفتن نتوان کآن ورای غایتهاست . خاقانی . سلیمی که یک چند نالان نخفت خداوند را شکر صحت نگفت . (بوستان ). جزای آنکه نگفتیم شکر روز وصال شب فراق نخفتیم لاجرم ز خیال . سعدی . گر به هر مویی زبانی باشدت شکر یک نعمت نگویی از هزار. سعدی . وه که گر من بازبینم روی یار خویش را تا قیامت شکر گویم کردگار خویش را. سعدی . خدای را به تو فضلی که در جهان داده کدام شکر توان گفت در مقابل آن . سعدی . چه شکر گویمت ای باد بامداد وصال که بوستان امیدم بخواست پژمردن . سعدی . شکر ایزد بر آن همی گویم که درین فترت و تقلب کار. ابن یمین . منم که دیده به دیدار دوست کردم باز چه شکر گویمت ای کارساز بنده نواز. حافظ. و رجوع به شکرگو و شکرگزار شود.