شکرا
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شکرا. [ ش ُ رُل ْ لاه ] (اِخ ) ابن احمد شهاب الدین احمدبن زین الدین امامی رومی حنفی . از دانشمندان قرن نهم هجری بود. او راست : ١- انیس العارفین . ٢- منهاج الرشاد (به فارسی ). ٣- بهجةالتواریخ (به فارسی ) که به سال ٨٦١ ق . تألیف کرده است . وی به سال ٨٩٤ هَ . ق . درگذشت .(از اسماءالمؤلفین ج ١ ص ٤١٩) (از یادداشت مؤلف ).