شکرخایی

شکرخایی . [ ش َ ک َ / ش َک ْ ک َ ] (حامص مرکب ) عمل و صفت شکرخای . ◄ شیرین زبانی : بهر ری کو پادزهرت داده بود هدیه امسال از شکرخایی فرست . خاقانی . ای که مانند تو بلبل به سخندانی نیست نتوان گفت که طوطی به شکرخایی هست . سعدی . قیامت میکنی سعدی بدین شیرین سخن گفتن مسلم نیست طوطی را در ایامت شکرخایی . سعدی . درین ایام شد ختم سخن بر خامه ٔ صائب مسلم بود گر زین پیش بر سعدی شکرخایی . صائب تبریزی . و رجوع به شکرخای و شکر خاییدن شود.