شکرخای

شکرخای . [ ش َ ک َ / ش َک ْ ک َ ] (نف مرکب ) شکرخا. قریب به معنی شکرشکن . (آنندراج ). که شکر بخورد. که شکر بجود. ◄ سخت شیرین . بسیار شیرین و دلپسند : ای همه شکل تو مطبوع و همه جای تو خوش دلم از عشوه ٔ یاقوت شکرخای تو خوش . حافظ. ◄ سخت شیرین سخن . شیرین گفتار : که شاه نیکوان شیرین دلبند که خوانندش شکرخایان شکرخند. نظامی . که طوطیان شکرخای هم سخن گویند ولیک ناید از طوطیان سخندانی . کمال الدین اسماعیل . آب حیوانش ز منقار بلاغت می چکد طوطی خوش لهجه یعنی کلک شکّرخای تو. حافظ. و رجوع به شکرخا شود.