شکسته پا
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شکسته پا. [ ش ِ ک َ ت َ / ت ِ ] (ص مرکب ) شکسته پای . که پای او شکسته باشد. (ناظم الاطباء). که استخوان پای وی خرد شده یا شکاف و ترک برداشته باشد : اندر چه اثیر اسیرند تا ابد زآن جز شکسته پای گسسته رسن نیند. خاقانی . ◄ ضعیف . ناتوان . (ناظم الاطباء).