شکفاندن

شکفاندن . [ ش ِ ک ُ دَ ] (مص ) شکوفانیدن . شکوفا ساختن . شکوفان کردن . به شکوفه آوردن . شکفانیدن . شکفته ساختن : ز بوی خلق تو بر موضع شتاب و درنگ گل و سمن شکفاند بهار آتش و آب . مسعودسعد. روضه ٔ معرفت را تازه میگرداند و درخت شوق را بشکفاند. (نوروزنامه ). چو بنگرم به رخ چون گل شکفته ٔ او ز طبع گل شکفانم به گلستان سخن . سوزنی . تا او نخواهد صبا پرده ٔ گل نشکفاند. (سعدی گلستان ). ♦ زیغال شکفاندن ؛ به خنده و خروش آوردن قدح : شکفت لاله تو زیغال بشکفان که همی ز پیش لاله به کف برنهاده به زیغال . رودکی . رجوع به زیغال شود.