شیرین گفتاری
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شیرین گفتاری . [ گ ُ ] (حامص مرکب ) صفت و حالت شیرین گفتار. شیرینی و خوشی بیان . شیرین سخنی و خوش بیانی : در مقام شیرین گفتاری و شیرین کلامی درآیند. (تزوک تیموری، نسخه ٔ خطی، از مجله ٔ دانش سال ٢ شماره ٔ ٢ ص ٨٣). رجوع به شیرین گفتار و شیرین سخنی شود.