شیمت

شیمت . [م َ ] (از ع، اِ) شیمة. شیمه . خوی و خلق و خصلت . شنشنه . هجیر. عادت . دأب . (یادداشت مؤلف ) : سخنهای منظوم شاعر شنیدن بود سیرت و شیمت خسروانی . منوچهری . سلوک کن بر طبق ستوده تر اطوار خود و راه نماینده بر اخلاق خود و نیکوتر شیمتهای خود. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص ٣١٣). رجوع به شیمة و شَیَم شود.