شیمة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شیمة. [ م َ ] (ع اِ) خوی و عادت و طبیعت . (ناظم الاطباء). شیمه . خو. (منتهی الارب ). خلق . (اقرب الموارد). رجوع به خوی شود.
شیمه . [ م َ / م ِ ] (از ع، اِ) شیمة. عادت و طبیعت . (ناظم الاطباء). طبیعت و عادت و خوی . (غیاث ). خوی (و بدین معنی به همزه نیز آمده ). (آنندراج ). ج، شیَم . (مهذب الاسماء). خوی نیک . (دهار).خو. شنشنه . هجیر. شئمة. دأب . عادت . خصلت . دیدن . خلق . طبیعت . طینت . سرشت . (یادداشت مؤلف ) : گر باد به فرخار برد شیمه ٔ داروت از قوت او روح پذیرد بت فرخار. سنایی . رجوع به شیمت شود. ◄ خاک برکنده از زمین . ج، شیَم . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ) (از اقرب الموارد).
شیمه . [ م َ / م ِ ] (اِ) قسمی از انگور. (ناظم الاطباء) (از آنندراج ) (از فرهنگ جهانگیری ) (از برهان ).