شیم

شیم . (اِ) قسمی ماهی فلس دار که در پشت نقطه های سیاه دارد. (ناظم الاطباء) (از برهان ) (از فرهنگ جهانگیری ) (فرهنگ اوبهی ) (از غیاث ) (از انجمن آرا) (از آنندراج ). ماهیی بود سپید و به رود جیحون بسیار بود. (لغت فرس اسدی ). سیم . (فرهنگ فارسی معین ) : می بر آن ساعدش از ساتگنی سایه فکند گفتی از لاله پشیزستی بر ماهی شیم . معروفی . تا بود عارض بت رویان چون سیم سپید تا بود ساعد مه رویان چون ماهی شیم . فرخی . چون ماهی شیم کی خورد غوطه چغوک کی دارد جغد خیره سر لحن چکوک . لبیبی . مرد باید که مار گرزه بود نه نگار آورد چو ماهی شیم . ابوحنیفه ٔ اسکافی . ماه دیده ست کسی نرمتر ازماهی شیم . ابوحنیفه ٔ اسکافی (از تاریخ بیهقی چ ادیب ص ٣٨٩). میروی هموار و گویی ایدرم مار می گیری که این ماهیست شیم . ناصرخسرو. اندر پلیدزادگی و پاکزادگی تو چغز حوض کوثر و من شیم کوثرم . سوزنی . ز ناسپاسی یک موی او به زیر زمین شود چو سرمه سم گاو با پشیزه ٔ شیم . سوزنی . زهی کهی و خهی چشمه ای که اندر وی قرار گیرد مار شکنج و ماهی شیم . سوزنی . سموم قهر تو با آب اگر عتاب کند پشیز دام شود بر مسام ماهی شیم . انوری (از جهانگیری ). زلفهایش بدست من چون شست من چو صیاد و او چوماهی شیم . بخاری (از انجمن آرا). آیا شیم ماهی غزل لاله یا قزل آلاست ؟ ◄ کلمه ای است که در تعظیم و تبجیل مانند شیخ و خواجه و حضرت و جناب استعمال می کنند. (ناظم الاطباء) (از برهان ).

شیم . (اِخ ) نام ماهیی که یونس را فروبرده بود. (ناظم الاطباء) (از برهان ).

شیم . (اِخ ) رودخانه ای که از کوههای دیلمان به جانب گیلان می رود. (ناظم الاطباء) (از برهان ) (از انجمن آرا) (از آنندراج ). بعضی گفته اند که شیم نام رودخانه ای است که ماهی شیم را بدان نام بازخوانند.(از فرهنگ اوبهی ). نام رودی است . (لغت فرس اسدی ).