صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۵۲۹

خال زیر لب آن ماه لقا افتاده است چشم بد دور که بسیار بجا افتاده است دل بی‌جرأت ما گوشه نشین ادب است ورنه لعل لب او بوس ربا افتاده است بی‌سرانجامتر از نقطه بی‌پرگارست تا دل از حلقه زلف تو جدا افتاده است بی‌سیاهی نتوان چشمه حیوان را یافت خال در کنج لب یار بجا افتاده است بی‌اشارت خم ابروی تو یک ساعت نیست قبله‌ات شوختر از قبله نما افتاده است نیک چون باز شکافی سر بی‌مغزی هست هر کجا سایه‌ای از بال هما افتاده است می‌کند رحم به آشفتگی ما صائب هر که را کار به آن زلف دو تا افتاده است