صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۵۳

نیست ظرف باده توحید، مخمور مرا می‌کند حلاجی این می‌مغز منصور مرا مستی بلبل به ایام خزان خواهد فتاد گر به این عنوان بهار افزون کند شور مرا در کف آیینه چون سیماب باشد بی‌قرار گر سلیمان جا به دست خود دهد مور مرا می‌کشم با قامت خم گشته بار عشق را کم نمی‌سازد کشیدن چون کمان زور مرا از دل فرعونیان ظلمت ید بیضا نبرد صبح چون روشن کند شبهای دیجور مرا؟ در حجاب ابر، گردانم به چشم ذره آب نیست با خورشید تابان نسبتی نور مرا گر مسیحا شیره جان در قدح ریزد مرا شربت بیمار باشد طبع مغرور مرا ره به عیش بی‌زوال خاکساری برده‌ام هر سفالی کاسه چینی است فغفور مرا حرف حق با باطلان، خون مرا بر خاک ریخت دار شد آخر حدیث راست منصور مرا صائب از دشنام تلخ او شکایت چون کنم؟ تلخی می‌جان شیرین است مخمور مرا