صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۵۳۰

آتش از خشکی مغزم به دماغ افتاده است برق در خانه‌ام از نور چراغ افتاده است نیشتر می‌شکند در جگرم موی سفید رعشه از خنده صبحم به چراغ افتاده است آتشم در جگر از دیدن خورشید افتاد یارب این پنبه خونین ز چه داغ افتاده است؟ این سیه مستی از اندازه می‌افزون است چشم میگون که بر چشم ایاغ افتاده است؟ باده زنگ از دل مینا نتوانست زدود تیرگی لازمه پای چراغ افتاده است صائب از خامه من عنبرتر می‌ریزد فکر آن زلف مرا تا به دماغ افتاده است