صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۵۸۶

تیغ ابروی ترا جوهر چین می‌بایست رقم ناز بر آن لوح جبین می‌بایست از گلستان تو هر خار چرا گل چیند؟ شعله خوی تو رعناتر ازین می‌بایست چند گستاخ رکاب تو ببوسند اغیار؟ قفل و بندی به در خانه زین می‌بایست تا هوس دست نیابد به شکر دزدیدن گرد لعل تو حصاری چو نگین می‌بایست در بغل جای دهد سرو صفت فاخته را قد رعنای تو سرکش‌تر ازین می‌بایست تا دم خط که دم بازپسین حسن است غنچه باغ حیا، چین به جبین می‌بایست چشم بر سرمه سیه کردی و رفت آب حیا نرگس شوخ ترا داغ چنین می‌بایست همه اسباب جمال تو به جای خویش است بوسه در کنج لبت گوشه نشین می‌بایست بوالهوس کرد وطن بر سر کویش آخر صائب از بهر جلای تو همین می‌بایست