صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۵۸۷

محو دیدارم و دیدار نمی‌دانم چیست بی‌دل و دینم و دلدار نمی‌دانم چیست شبنمی نیست درین باغ به محرومی من که قماش گل رخسار نمی‌دانم چیست دهنی تلخ نکردم ز شکایت هرگز باعث رنجش دلدار نمی‌دانم چیست خط شناسان نتوانند به مضمون پرداخت هیچ مضمون خط یار نمی‌دانم چیست از سر خود خبرم نیست ز بی‌پروایی مغز آشفته و دستار نمی‌دانم چیست درد جانکاه من این است که با چندین درد آرزوی دل بیمار نمی‌دانم چیست محرمی نیست به جز چاه ذقن راز مرا همدمی غیر لب یار نمی‌دانم چیست خانه هستیم از خواب گران دربسته است چشم باز و دل بیدار نمی‌دانم چیست بهره از صنعت خود نیست چو حلاج مرا بالشی غیر سر دار نمی‌دانم چیست از شکرخند گلش شیر جگر می‌بازد خار این وادی خونخوار نمی‌دانم چیست خودفروشی نبود پیشه من چون دگران گرمی و سردی بازار نمی‌دانم چیست کشش بحر چو سیلاب دلیل است مرا رهبر و قافله سالار نمی‌دانم چیست با دل من که چو آیینه به دشمن صاف است سبب خصمی زنگار نمی‌دانم چیست نیست در آینه حیرت من نقش دویی زشت و زیبا و گل و خار نمی‌دانم چیست جای رحم است به بی‌حاصلی من صائب همه تن چشمم و دیدار نمی‌دانم چیست