صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۶۸۵

ز سیم و زر نظر بی‌نیاز ما سیرست غبار خاطر ارباب فقر اکسیرست به غیر آه نداریم در جگر چیزی متاع خانه ما چون کمان همین تیرست به احتیاط قدم در طریق عشق گذار که داغ لاله این دشت، دیده شیرست مجو نشاط جوانی ز چرخ کم فرصت که صبح تا نفسی راست می‌کند، پیرست طریق صدق کی قطع می‌تواند کرد که همچو صبح جهانتاب با دو شمشیرست به درد خویش نسازیم، با دوا چه کنیم کدام خواب پریشان بتر ز تعبیرست؟ شریک دولت خود را نمی‌توانم دید به چشم غیرت من مرغ نامه بر، تیرست مرا به بند چه حاجت، که داغهای جنون چو داد دست به هم، حلقه‌های زنجیرست مدار دست ز دامان جستجو صائب که روی کعبه نهان زیر زلف شبگیرست