صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۶۸۶

به هر که می‌نگرم زیر چرخ دلگیرست که میهمان لئیم از حیات خود سیرست گهر ز گرد یتیمی تمام می‌گردد مس و جود مرا درد باده اکسیرست پیاله چشم و چراغ است شیر گیران را به چشم بیجگران گر چه دیده شیرست کنار کشت مده موسم بهار از دست که موج سبزه به پای نشاط زنجیرست مباش سرکش و مغرور و بی‌ادب که هدف همیشه از رگ گردن نشانه تیرست ز پیچ و تاب ندارد گزیر روشندل ز موج خویشتن آب روان به زنجیرست چه سود جوهر ذاتی چو کارفرما نیست؟ که بی‌کش، دم شمشیر پشت شمشیرست ز خضر وحشت سیلاب می‌کنم صائب خرابی دل مغرور من ز تعمیرست