صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۷۹۰

هزار بار درآیم اگر به خانه دوست به کوچه غلط اندازدم بهانه دوست چنین که شوق مرا بیقرار ساخته است عجب که دل بنشیند مرا به خانه دوست فسانه‌ای است که افسانه خواب می‌آرد به چشم خواب نمک می‌زند فسانه دوست ز باده طبع ستم دوست مهربان نشود ز آب، رنگ نبازد گل بهانه دوست فغان که شرم محبت امان نداد مرا که بوسه‌ای بربایم ز آستانه دوست به خال، چشم سیه ساختم ندانستم که دام مکر نهفته است زیر دانه دوست تلاش بیهده‌ای می‌کند سر خورشید فتاده است بلند، آستان خانه دوست به صبر خویش مکن تکیه از غرور که طور سپندوار به رقص آمد از ترانه دوست به چشم همت سرشار چون دو دست تهی است متاع هر دو جهان در قمارخانه دوست مرا به خاک در دوست آشنایی نیست به آشنایی دل می‌روم به خانه دوست ز شغل عشق چه اندیشه می‌کنی صائب؟ خمار صبح ندارد می‌شبانه دوست