صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۷۹۱

ز عشق در اگر نور آشنایی هست به زیر خاک هم امید روشنایی هست حریم وصل محال است بی‌قریب بود که هر کجا که بود عید، روستایی هست چه گل ز دیدن صیاد می‌توانی چید؟ ترا که در قفس اندیشه رهایی هست ز داغ عشق مکش سر، که خانه دل را به قدر روزنه داغ، روشنایی هست عنایتی است که بند قبا گشایی خود وگرنه دست مرا در گرهگشایی هست همین زیادتی زلف و خط و خال بود میانه تو و خورشید اگر جدایی هست چه نعمتی است که تن پروران نمی‌دانند که عیش روی زمین در برهنه پایی هست شکستگی نشود در وجود پا بر جای در آن دیار که امید مومیایی هست ببر ز هر دو جهان چون مجردان صائب اگر به عشق ترا ذوق آشنایی هست