صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۸۰۱

اگر چه کعبه مقصد نصیب هر دل نیست ز پا فتادن این راه، کم ز منزل نیست بهار را به خزان پرده دار می‌گردند شکسته رنگی عشاق از ته دل نیست به مغز بیش رسد فیض گل چو دسته شود ورگر نه زور جنون عاجز سلاسل نیست مکش عنان به سخن از طلب که همچو قلم سخن به راه کند رهروی که کاهل نیست گذشتن از لب میگون یار دشوارست وگرنه از می‌گلرنگ توبه مشکل نیست بس است حلقه ماتم ز حلقه فتراک مرا که نخل به جز دست و تیغ قاتل نیست دل تو لنگر تسلیم را ز کف داده است وگرنه موج خطر هیچ کم ز ساحل نیست نکرد گریه ما در دل فلک تأثیر گناه تخم چه باشد، زمین چو قابل نیست؟ به هر چه می‌کند آتش، سپند من راضی است مرا امید شفاعت ز اهل محفل نیست ز جام چشم غزالان خمار می‌شکنیم دل رمیده ما در کمین محمل نیست چه شد که بر فلک ناز می‌کند جولان؟ ز حال پرتو خود آفتاب غافل نیست حجاب نیست ز هم حسن و عشق را صائب میان ذره و خورشید چرخ حایل نیست