صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۸۰۲

ز تنگدستی شکر، نی مرا غم نیست که ناله‌های گلوسوز از شکر کم نیست به مجلسی که در او داروگیر منعی است اگر بهشت بود، دلنشین آدم نیست ز چشم شور تماشاییان هراسانم وگرنه زخم مرا احتیاج مرهم نیست یکی است نسبت داغ جنون به شاه و گدا ز آفتاب قیامت کسی مسلم نیست گداختم جگر خویش را به آتش گل هنوز اشک مرا اعتبار شبنم نیست شکوه صحبت شیرین حجاب اظهارست وگرنه حسرت خسرو ز کوهکن کم نیست جنون به ملک سلیمان نمی‌کند اقبال وگرنه مرتبه داغ، کم ز خاتم نیست اگر چه جلوه او از دو عالم افزون است دلی کجاست که در وی غم دو عالم نیست؟ ز سنگ تفرقه صائب بلند گردیده است بنای دوستی روزگار محکم نیست