صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۸۷۵

روی ترا به زلف معنبر چه حاجت است؟ این شعله را به بال سمندر چه حاجت است؟ دربند زلف و کاکل عنبرفشان مباش حسن ترا سیاهی لشکر چه حاجت است؟ بی‌خال، چهره تو دل از دست می‌برد خورشید را به یاری اختر چه حاجت است؟ شبنم به آفتاب کجا آبرو دهد؟ گوش ترا به حلقه گهر چه حاجت است؟ دریاکشان می‌از دل خم نوش می‌کنند آن را که ظرف هست به ساغر چه حاجت است؟ بال هما را به سایه نشینان گذاشتیم با داغ عشق، زینت افسر چه حاجت است؟ احوال ما به تیغ تو چون آب روشن است عرض نیاز تشنه به کوثر چه حاجت است؟ هر جا که شعر صائب شیرین کلام هست آب حیات و چشمه کوثر چه حاجت است؟