صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۸۷۶

با چهره شکفته گلستان چه حاجت است؟ با خط و زلف، سنبل و ریحان چه حاجت است؟ روی ترا به زلف پریشان چه حاجت است؟ آتش چو سرکش است به دامان چه حاجت است؟ دریای آرمیده به آشوب تشنه است شور مرا به سلسله جنبان چه حاجت است؟ از دامن است شعله جواله بی‌نیاز گرداب را به شورش طوفان چه حاجت است؟ آتش گل همیشه بهارست عشق را پروانه را به سیر گلستان چه حاجت است؟ زندان بود به مردم خودبین سواد شهر از خود رمیده را به بیابان چه حاجت است؟ عالم به چشم آینه گردد سیه ز آب دل زنده را به چشمه حیوان چه حاجت است؟ باشد ز چوب منع دربسته بی‌نیاز با جبهه گرفته به دربان چه حاجت است؟ از سینه‌های چاک بود فتح باب دل این در چو باز شد به گریبان چه حاجت است؟ ریزش چه کار با دل بی‌آرزو کند؟ آن را که تخم سوخت به باران چه حاجت است؟ گلچین چه گل ز گلشن دربسته می‌برد؟ با روی شرمناک، نگهبان چه حاجت است؟ اکنون که سوخت گرمی پرواز بال من دیگر مرا به شمع شبستان چه حاجت است؟ از دل، گرفتگی به تماشا نمی‌رود نقش و نگار بر در زندان چه حاجت است؟ ما خون خود حلال به تیغ تو کرده‌ایم از خاک ما کشیدن دامان چه حاجت است؟ پیری ز میل سیب زنخدان حجاب نیست در میوه بهشتی به دندان چه حاجت است؟ شد رهنما به حق چو مرا درد بی‌دوا صائب دگر به ناز طبیبان چه حاجت است؟