صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۰۱۳

از بس نهاده‌ام به دل داغدار دست گشته است داغدار مرا لاله وار دست ای ساقیی که توبه ما را شکسته‌ای زنهار از شکسته نوازی مدار دست ریزند می‌چو شیشه مگر در گلوی من می‌لرزد این چنین که مرا از خمار دست ای گل چه آفتی تو که از خون بلبلان در مهد غنچه بود ترا در نگار دست در عهد خوبی تو گذارند گلرخان گاهی به روی و گاه به دل غنچه وار دست از اشتیاق دامن آن سرو خوش خرام از آستین چو تاک برآرم هزار دست زان پر گل است گلشن حسنت که می‌رود از دیدنت نظارگیان را ز کار دست گوهر شود ز گرد یتیمی گرانبها ای سنگدل مشوی ازین خاکسار دست دریا خمش به پنجه مرجان نمی‌شود سودی نمی‌دهد به دل بیقرار دست می‌کرد در تهیه افسوس کوتهی می‌بود همچو سرو مرا گر هزار دست از امتحان غمزه خونخوار درگذر نتوان گذشتن به دم ذوالفقار دست صد بار جوی خون شده است آستین من تا برده‌ام به لعل آب آن نگار دست چون خرده زری که ترا هست رفتنی است در آستین گره چه کنی غنچه وار دست؟ دستی نشد بلند پی دستگیریم شد توتیا اگر چه مرا زیربار دست بی‌بادبان سفینه به ساحل نمی‌رسد صائب ز طرف دامن دل بر مدار دست