صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۰۱۴

نتوان ز دل غبار ملال از شراب شست زنگ از جبین آینه نتوان به آب شست از می‌خمار آن لب میگون ز دل نرفت داغ شراب را نتواند شراب شست صافی نمی‌شود دل صد پاره بی‌گداز گل رنگ خون ز چهره به اشک گلاب شست از بخت تیرگی به گرستن نمی‌رد چون خط سرنوشت که نتوان به آب شست در غیرتم که انجم شب زنده دار را تردستی خیال که از دیده خواب شست؟ چندان ز شرم روی تو زد غوطه در عرق کز روی ماه داغ کلف آفتاب شست از روی شرمگین تو گلگونه حیا هر چند خون خورد، نتواند شراب شست با عشق هر که مسلک عقل اختیار کرد از آب خضر دست به موج سراب شست یک رشته تاب مهر تو از دل بجا نماند داغ از کتان من‌تری ماهتاب شست در خون دل مرو که سیه روی می‌شود هر اخگری که چهره به اشک کباب شست از دل به می‌نرفت کدورت که از گهر مشکل توان غبار یتیمی به آب شست صائب به می‌ز دل نتوان تیرگی زدود از لاله داغ را نتواند سحاب شست