صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۱۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
شکر لعل لبش در تلخی دشنام میپیچد زشیرینی زبانش بوسه در پیغام میپیچد گل امیدواری میتوان چید از عتاب او به ظاهر گرچه گوش آرزوی خام میپیچد دل پر خون عاشق میشود گلگونه رویش به این عنوان اگر آن زلف عنبر فام میپیچد درین صحرا که دامن بر کمر بسته است کهسارش زهی غافل که پا در دامن آرام میپیچد رهایی نیست از موج حوادث بیقراران را زبیتابی به بال و پر فزون این دام میپیچد زغفلت رشته امید خود کوتاه میسازد گدای کوته اندیشی که در ابرام میپیچد به دست پر، عنان نتوان گرفتن اسب سرکش را تهیدستی عنان نفس بدفرجام میپیچد اگر صید مراد هر دو عالم در کمند آرد زناکامی همان صائب دل خودکام میپیچد