صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۱۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
مرا آه از خموشی در دل دیوانه میپیچد که از بیروزنیها دود در کاشانه میپیچد زخال دلفریب او رهایی چشم چون دارم؟ که بر بال و پر من همچو دام این دانه میپیچد دل دیوانهای جسته است پنداری ز زندانش که چون زنجیر بر خود طره جانانه میپیچد تو از آمیزش عشاق پهلو میکنی خالی وگرنه شعله بر بال و پر پروانه میپیچد اگرچه شانه پیچد دست زلف خوبرویان را سر زلف گرهگیر تو دست شانه میپیچد شکوهی هست با بیخانمانی خاکساری را که پای سیل را بر یکدگر ویرانه میپیچد اگرچه مستی حسن از سرش برده است بیرون خط زپرکاری همان دستار را مستانه میپیچد سیه روزی به قدر قرب باشد عشقبازان را که در فانوس دود شمع بیش از خانه میپیچد مگر کرده است بیخود نکهت گل عندلیبان را؟ که دست شاخ گل را باد گستاخانه میپیچد خوش آن رهرو که همچون گردباد از گرم رفتاری بساط عمر را بر هم سبکروحانه میپیچد درین وحشت سرا هر کس زحقگویی به تنگ آمد به چوب دار چون منصور بیتابانه میپیچد به جوش سینه من برنیاید مهر خاموشی که زور بادهام قفل در میخانه میپیچد مکن چون بیدلان زنهار در پرخاش کوتاهی که دست عاجزان را چرخ نامردانه میپیچد زبس ناسازگاری عام شد در روزگار ما بساط خواب را بر یکدگر افسانه میپیچد چنین کز درد پیچیده است افغان در دل تنگم کجا آوازه ناقوس در بتخانه میپیچد؟ زوحشت صید در آتش گذارد نعل صیادان زسنگ کودکان دانسته سردیوانه میپیچد من بیدست و پا چون طی کنم این راه را صائب؟ که پای برق و باد اینجا به هم طفلانه میپیچد