صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۴۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
عمل چون خالص افتد دل از ان پرنور میگردد صفای شهد شمع خانه زنبور میگردد به عمر جاودان دل ره نبرد از زلف او بیرون ره خوابیده حیرت زرفتن دور میگردد چنان کز صبح گردد اختر صبح از نظر پنهان زشکر خنده راز آن دهان مستور میگردد زروی پرده سوز یار در سر آتشی دارم که از سرگرمی من دار نخل طور میگردد ز آه آتشین من نشد نرم آن کمان ابرو چه حرف است این که از آتش کمان کم زور میگردد؟ مباشای شاخ گل در بر گریز از دوستان ایمن که شبنم چون ورق برگشت چشم شور میگردد مشو غافل بر همن از دل صورت پرست من کز این یک مشت گل بتخانهها معمور میگردد شکستی هست در طالع سبک مغزان نخوت را سر فغفور آخر کاسه فغفور میگردد قناعت پیشگان را میرساند آسمان روزی زخرمن آنچه میماند نصیب مور میگردد بهشتی از خیال روی لیلی در نظر دارم که بر من دامن صحرا کنار حور میگردد نمک در چشم شیران میزند گرد غزالانش بیابانی که از مجنون من پرشور میگردد نخواهد ماند صائب دانهای از خرمن هستی اگر گردون سنگین دل به این دستور میگردد