صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۴۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
به اندک فرصتی روشندل از جان سیر میگردد نفس تار است سازد صبح صادق پیر میگردد ندارد کیمیایی چون محبت عالم امکان که خون از مهر در پستان مادر شیر میگردد چه باشد جان که نتوان بیدریغ افشاند بر جانان؟ کم از خاک است هر خونی که دامنگیر میگردد چرا از خاکمال چرخ اندیشم، که چون گوهر مرا گرد یتیمی باعث تعمیر میگردد زمن هر پاره دل در بیابانی کند جولان کجا شیرازه این اوراق را زنجیر میگردد؟ چه خواهد کرد با چشمتر من آتشین رویی که آب از دیدنش دردیده تصویر میگردد از ان پیوسته باشد نعمت حسن تو روزافزون که آنجا میهمان از خورد دل سیر میگردد سبکسیری که وحشت را شکار خویش میداند زنقش پای آهو در دهان شیر میگردد کمان کن قامت چون تیر را در قبضه طاعت که در قطع تعلق عاقبت شمشیر میگردد نسازد مرگ کوتاه از تعدی دست ظالم را پر و بال عقاب آخر نصیب تیر میگردد زباران مکرر مزرع امید میسوزد زبسیاری سرشک شمع بیتأثیری میگردد تنزل قطره را صائب کند در یتیم آخر غبار خاکساری عاقبت اکسیر میگردد