صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۴۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
به نومیدی گره از کار سالک باز میگردد نفس چون سوخت در دل شهپر پرواز میگردد چه نقصان در وفای عاشق از پرواز میگردد؟ نگه هر جا رود آخر به مژگان باز میگردد اگر صدبار میسوزد سپند بیقرار ما همان از گرمخونیها به آتش باز میگردد به رهبر نیست حاجت بیقراران محبت را شرر محو فنا از گرمی پرواز میگردد صدف از شوخی این گوهر شهوار مجمر شد کجا مهر خموشی پرده این راز میگردد؟ اگر شمشیر بارد بر سرش بالا نمیبیند به روی هر که چون منصور این در باز میگردد نسیم حسن بیپرواست، خودداری نمیداند به کنعان میرود هر دم زمصر و باز میگردد قیامت گر برانگیزد غبار خط زرخسارش کجا بیدار چشم او زخواب ناز میگردد؟ چو طوطی هر که دارد در نظر آیینه رویی را به اندک فرصتی صائب سخن پرداز میگردد