صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۳۵۹

در آتش است نعل می‌ناب دیگران رنگین مساز خانه ز اسباب دیگران اشکی که شورید از دل غمگین غبار دارد خوشتر بود ز گوهر سیراب دیگران بیداریی که جمع شود با خیال دوست صد پرده به بود ز شکر خواب دیگران پهلوی لاغری که کند کار بوریا خوشتر بود ز بستر سنجاب دیگران تا هست نم ز خون جگر در پیاله‌ام لب‌تر نمی‌کنم ز می‌ناب دیگران تا می‌توان ز رخنه دل فتح باب جست حاجت نمی‌بریم به محراب دیگران تا می‌توان نمود قناعت به آب خشک هرگز مجوی طعمه ز قلاب دیگران با آبرو بساز که چون آب تلخ و شور گردد زیاده تشنگی از آب دیگران باشد ز خود چو گوهر شب تاب نور من مستغنیم ز پرتو مهتاب دیگران چون خانه‌ای بود که برآرد ز خویش آب گردد دکان هر که به دولاب دیگران آن دست خشک باد که همچون سبو نشد دست تسلی دل بی‌تاب دیگران صائب مرا ز نام چه حاصل، که چون نگین تر می‌کنم زمین خود از آب دیگران