صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۳۶

بود به حفظ خدا دل قوی ضعیفان را که سهم شیر نگهبان بود نیستان را وصال کعبه کسی را که در نظر باشد به چشم جای چو مژگان دهد مغیلان را ز جسم، جان گنهکار را ملالی نیست که دلپذیر کند بیم قتل، زندان را ز اشک لعلی من کی دلش به درد آید؟ لبی که خون به جگر می‌کند بدخشان را ز خال کنج لب یار می‌توان دانست که چشم هاست به دنبال، گوشه گیران را در آن دیار که آن روی لاله گون باشد به گل زند چمن آرا در گلستان را فروغ روی تو چون مردمک سیه سازد به چشم روزنه‌ها آفتاب تابان را ز شوخی عرق شرم، سخت می‌ترسم که داغدار کند سیب آن زنخدان را ز گفتگوی شکربار مور، نزدیک است که مهر لب شود انگشتری سلیمان را چو گردباد به سرگشتگی علم سازد جنون دوری من خاک این بیابان را بود به سینه پر داغ عاشقان، مرهم طفیلیی که کند تنگ، جای مهمان را چو تخم سوخته دل‌های قانع از غیرت کنند خون به جگر ابرهای احسان را ز زندگی چه به کرکس رسد به جز مردار؟ چه لذت است ز عمر دراز نادان را؟ فلک ز گردش چشمت چنان گریزان شد که از ستاره به دندان گرفت دامان را ز بزم می‌دل پر خون گرفته‌تر گردد که خون فسرده کند جوش بحر، مرجان را سخن کمال پذیرد ز مستمع صائب گهر کند صدف پاک، اشک نیسان را