صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۳۷۶

ساقی دمید صبح، علاج خمار کن خورشید را ز پرده شب آشکار کن رنگ شکسته می‌شکند شیشه در جگر از می‌خزان چهره ما را بهار کن فیض صبوح پا به رکاب است، زینهار این سیل را به رطل گران پایدار کن شرم از حضور مرده دلان جهان مدار این قوم را تصور سنگ مزار کن گوهر اگر چه لنگر دریا نمی‌شود پیمانه‌ای به کار من بی‌قرار کن درد پیاله‌ای به گریبان خاک ریز سنگ و سفال را چو عتیق آبدار کن خود را شکفته دار به هر حالتی که هست خونی که می‌خوری به دل روزگار کن مپسند شمع دولت بیدار را خموش خاک سیه به کاسه خواب خمار کن هر چند زخم می‌چکد از تیغ روزگار این درد را دوا به می‌خوشگوار کن شبنم زیان نکرد ز سودای آفتاب در پای یار گوهر جان را نثار کن تا از میان کار توانی خبر گرفت چون موج ازین محیط تلاش کنار کن دست گهر فشان به ثمر زود می‌رسد چون شاخ پر شکوفه زر خود نثار کن دندان خامشی به جگر چون صدف گذار دامان خود پر از گهر شاهوار کن غافل مشو ز پرده نیرنگ روزگار سیر خزان در آینه نوبهار کن تا کی توان به مصلحت عقل کار کرد؟ یک چند هم به مصلحت عشق کار کن حسن ازل به قدر صفا جلوه می‌کند تا ممکن است آینه را بی‌غبار کن مغز از نسیم سوختگی تازه می‌شود صائب شبی به روز درین لاله زار کن