صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۳۷۷

مژگان خود به اشک جگرگون طراز کن وان گاه چشم بر رخ فردوس باز کن فرصت سبک عنان و شب عمر کوته است از آه نیمشب شب خود را دراز کن محتاج را چه عقده ز محتاج وا شود؟ ز اهل نیاز رو به در بی‌نیاز کن از آرزو به خاک فتاد آدم از بهشت زنهار ترک صحبت این فتنه ساز کن ناسازی فلک ز نسیم شکایت است خامش نشین و پرده افلاک ساز کن این رشته را که طول امل نام کرده‌ای زنار می‌شود، ز میان زود باز کن تا کی دراز پیش طبیبان کنی دو دست؟ یک بار هم به عالمی بالا دراز کن سر رشته شفا و مرض در کف خداست از چاره روی دل به در چاره ساز کن در چشم بستن است تماشای هر دو کون زین رو ببند چشم و ازان روی باز کن بند قبا حریف فراموشی تو نیست این کار را حواله به زلف دراز کن صائب بدوز دیده نامحرمان فکر آنگه ز روی بکر سخن پرده باز کن