صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۳۹۳

دلدار رفت و برد دل خاکسار من یکبار شد ز دست کند و شکار من رفتی و رفت با تو دل بی‌قرار من یکبار شد تهی ز دو گوهر کنار من می‌بود سهل کار دل غم کشیده‌ام بودی به جای خویش اگر غمگسار من واحسرتا که چون گل رعنا به باد رفت در یک نفس خزان من و نوبهار من از نیم جان من به چه تقصیر دست داشت؟ شوخی که برد صبر و شکیب و قرار من باری مرا به داغ جدایی چو سوختی غافل مشو ز حال دل داغدار من صبری که بود پشت امیدم ازو به کوه در روزگار هجر نیامد به کار من باغ و بهار من ز جهان دامن تو بود دیگر به دامن که نشیند غبار من؟ آیا بود به گریه شادی بدل شود این گریه‌های تلخ شب انتظار من؟ صائب ترانه‌ای که بشوید ز دل غبار امروز نیست جز سخن آبدار من