صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۳۹۴

دل کی رسد به وصل توای سروناز من؟ یک کوچه است زلف ز راه دراز من چون بوی گل که می‌شود از برگ بیشتر بی‌پرده شد ز پرده بسیار راز من غیر از بهار خشک مرا در بساط نیست ای وای اگر قبول نیفتد نیاز من خونی که بود در دل من مشک ناب شد تا شد بدل به عشق حقیقی مجاز من از خامیی که در رگ و در ریشه من است نه بوته تافته است فلک در گداز من خونابه‌اش به صبح قیامت شفق دهد ناخن به هر دلی که زند شاهباز من دلها اگر ز سنگ بود می‌شود کباب در محفلی که باده کشد دلنواز من بامن همیشه بود فلک در مقام ناز این پرده‌ها نگشت موافق به ساز من زان دست پیش رو به دعا برده‌ام، مباد بر روی من زنند ملایک نماز من صائب جز آن یگانه که در دست اوست دل فارغ بود ز هر دو جهان پاکباز من