صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۳۹۵

چون تخم سوخته است ز سودا دماغ من کز ابر نوبهار شود تازه داغ من منت کند سیاه، دل روشن مرا دست حمایت است نفس بر چراغ من از خرقه داغهای مرا می‌توان شمرد دیوار نیست مانع گلگشت باغ من مجنون من ز وصل لباسی است بی‌نیاز ورنه سیاه خیمه لیلی است داغ من نومید چون ز توبه سنگین خود شوم؟ کز سنگ همچو لاله برآید ایاغ من از بوستان به برگ خزان دیده‌ای خوشم تر می‌شود به نامه خشکی دماغ من زنگ از دلم به باده گلگون نمی‌رود دایم چو لاله زیر سیاهی است داغ من شیرین لبان به رخصت من آب می‌خورند میراب جوی شیر بود سنگداغ من گر آب زندگی عوض می‌به من دهند چون لاله خون مرده شود در ایاغ من از خویش رفته را نتوان نقش پای یافت سرگشته آن کسی که بود در سراغ من صائب گذشته‌ام ز سر خویش عمرهاست بر خود ز باد صبح نلرزد چراغ من