صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۴۷۰

می‌شود روشن چراغ از چهره رنگین تو بیمی از کشتن ندارد شمع بر بالین تو مور هیهات است بیرون آید از دریای شهد سبزه خط چون برآمد از لب شیرین تو؟ جای سیلی نقش بندد بر عذار نازکت دامن گل همچو شبنم گر شود بالین تو بر فلک از هاله آغوش گردد جای تنگ بدر گردد از سواری چون هلال زین تو گر چه مسطر مانع از جولان نگردد خامه را خشک می‌گردد نگاه از جبهه پرچین تو عاجز از نشو و نما گشته است چون رگهای سنگ سبزه امید ما از پله تمکین تو مور از اقبال سلیمان می‌شود شیرین سخن بال شهرت می‌دهد گفتار را تحسین تو رتبه فکر ترا صائب عروج دیگرست می‌کند تحسین خود هر کس کند تحسین تو