صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۴۷۱

گر چه شد از سرنوشت من نگارین پای تو زیر پای خود ندید از سرکشی بالای تو من چسان دل را عنانداری کنم جایی که هست کوه طور از وحشیان دامن صحرای تو گر چه نتوان یافت می‌دانم به جست وجو ترا می‌برم غیرت به هر کس می‌شود جویای تو نیست ممکن برندارد سایه خود را ز خاک سرکش افتاده است از بس قامت رعنای تو اشک چون پروانه می‌گردد به گرد او مدام دیده هر کس که روشن گشت از سیمای تو از تغافل می‌کند خون در جگر آیینه را کی غم عشاق دارد حسن بی‌پروای تو؟ چشم آهو گرچه بازیگوش و شوخ افتاده است پرده خواب است پیش نرگس گویای تو بی‌تأمل نقد جان صائب به پایت می‌فشاند زیر پای خود اگر می‌دید استغنای تو