صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۵۰۱

ندارد اختیار در گشودن باغبان تو که در را می‌گشاید جوش گل در گلستان تو ز ابروی تو دارد هر سر مو شوخی مژگان پر سیمرغ بخشد تیر بی‌پر را کمان تو ز منعم کاسه همسایه خالی برنمی گردد قدح لبریز برگردد ز لعل می‌چکان تو جهد از طوق قمری سرو چون تیر از کمان بیرون به هر گلشن که گردد جلوه گر سرو روان تو سخن چندان که خود را چون الف باریک می‌سازد به دشواری برون آید از تنگ دهان تو نمی‌دارد به زودی رشته همتاب دست از هم رگ جان را گسستن نیست از موی میان تو ازان از دیدن خورشید در چشم آب می‌گردد که مالیده است روی زرد خود بر آستان تو به بی‌برگان چنان‌ای شاخ گل مستانه می‌خندی که در خواب بهاران است پنداری خزان تو نمی‌گردد زبان جرأت من، ورنه می‌گفتم که جای بوسه پر خالی است در کنج دهان تو! تو جولان می‌کنی از سرکشی در اوج استغنا کجا افتد به دست کوته صائب عنان تو؟