صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۵۰۲

من آن بخت از کجا دارم که پیچیم بر میان تو بگردم چون خط شبرنگ بر گرد دهان تو من و اندیشه بر گرد سرگشتن، معاذالله که شادی مرگ می‌گردم چو بوسم آستان تو خیال موشکافان سربرون ناورد از جایی مگر خط آورد بیرون سر از راز دهان تو متاع یوسفی کز دیدنش شد چشم‌ها روشن به گرد بی‌نیازی می‌رود در کاروان تو سری دارد به ره گم کردگان وادی حیرت نمی‌آید عبث بیرون ز کنج لب زبان تو زلال خضر از گرد کسادی خاک می‌لیسد که سیر از آب حیوان کرد عالم را دهان تو به زیر بال بلبل می‌شود گل از حیا پنهان در آن گلشن که باشد چهره چون ارغوان تو پریشان گرد زلفم، گوشه گیری نیست کار من وگرنه هیچ کنجی نست چون کنج دهان تو شکوه حسن عالمسوز ازین افزون نمی‌باشد که در خواب بهاران است دایم پاسبان تو مگر خود ساقی خود بوده‌ای ای شاخ گل امشب؟ که آتش می‌زند در خار مژگان ارغوان تو ز آغوش لحد چون گل بغل واکرده می‌خیزد به خاک هر که مایل می‌شود سرو روان تو مرا همچون شکار جرگه دایم در میان دارد بناگوش و خط و خال و رخ و زلف و دهان تو نفس در سینه باد صبا مستانه می‌رقصد همانا غنچه‌ای واکرده است از بوستان تو نباشد جای حیرت گر نقاب از چهره نشناسم که دارد یک فروغ آیینه و آیینه دان تو مگر در خلوت آیینه تنها یافتی خود را؟ که از نقش حیا ساده است مهر بوسه دان تو ترا بس در میان سروقدان این سرافرازی که باشد همچو صائب بلبلی در بوستان تو