صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۵۱۸

زمین نشسته به خاک سیاه از غم تو کبودپوش بو آسمان ز ماتم تو ز اشتیاق تو خورشید داغ می‌سوزد چه محو لاله و گل گشته است شبنم تو؟ به حرف پوچ نفس خرج می‌کنی، غافل که نیست گنج دو عالم بهای یک دم تو به نور عقل ز ظلمات نفس بیرون آی مگر به عید مبدل شود محرم تو در نشاط و طرب می‌زنی، نمی‌دانی که حلقه در مرگ است قامت خم تو بس است در غم دنیا گریستن، تا چند به شوره زار شود صرف آب زمزم تو؟ چه جای چشم، که هر نوک خار این وادی سزد که گریه کند خون به ابر بی‌نم تو ترحمی به سلیمان عقل کن، تا چند به دست دیو خورد خون خویش خاتم تو؟ مدار خود به نصیحت نهاده‌ای صائب ترا گرفته غم عالم و مرا غم تو