صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۵۲۵

مشو چو موج شلاین به هر کنار و برو کمند طول امل را فراهم آر و برو جهان تیره نه جای سپیدکاران است سبک ز دل نفسی چون سحر برآر و برو بریز برگ تعلق ز خود مسیحاوار سر سپهر به زیر قدم درآر و برو قمار عشق ندارد ندامت از دنبال بباز هر دو جهان را درین قمار و برو نثار توست همه گنج‌های روی زمین مشو مقید سیم و زر نثار و برو مکن چو شمع به یک خانه عمر خود را صرف چو آفتاب به هر جا سری بدار و برو جهان شکار و تو چون برق بر جناح سفر بگیر ران کبابی ازین شکار و برو چو پیش روی تو آید هر آنچه می‌کاری مکن نگاه به دنبال خود، بکار و برو چو رفتن از سر کوی وجود ناچارست چو شمع، ماتم خود پیشتر بدار و برو ز انتظار مکش طایران قدسی را سری ز بیضه درین آشیان برآ و برو به یک رفیق موافق بساز در عالم منافقان جهان را به هم گذار و برو ز لاله زار جهان نیست حاصلی جز داغ مبند دل به تماشای لاله زار و برو نسیم مصر طلبکار پاک چشمان است سفید ساز نظر را ز انتظار و برو مشو مقید ویرانه جهان چون سیل سبک دو پای تعلق (ز) گل برآر و برو ز فیض بی‌ثمری سرو فارغ از سنگ است به برگ سبز قناعت کن از (بهار) و برو زمین پاک درین روزگار اکسیرست مریز دانه خود را به شوره زار و برو به قدر سعی، صفا یافتند راهروان به هر دو گام درین راه سر مخار و برو هزار زخم نمایان اگر خوری بر دل به روی دشمن خونخوار خود میار و برو مباد دولت بیدار را به خواب دهی نمک به چشم گرانخواب خود فشار و برو چو می‌برند بخواهی نخواهی از دستت ببوس نقد دل و بر زمین گذار و برو حریف راهزنان عدم نمی‌گردی به زلف او دل و دین و خرد سپار و برو میانجی می‌و مینا نه کار سنگ بود دل مرا و غمش را به هم گذار و برو جهان کرایه دیدن نمی‌کند صائب چو غنچه سر ز گریبان برون میار و برو جواب آن غزل است این که گفت عارف روم به هر زمین که رسی دانه‌ای بکار و برو