صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۵۳۲

از گرد خط گرفته مباد آفتاب تو چندان که خاک اوست روان باد آب تو خوشتر بود ز باده سرجوش دیگران در انتهای خط می‌پا در رکاب تو وقت زوال سایه خورشید کم می‌شود چون سایه دار گشت ز خط آفتاب تو؟ خط گر چه پرده سوز حجاب است حسن را از خط فزود پرده شرم و حجاب تو زان لعل آبدار خوشم با جواب خشک چون آب زندگی است گوارا سراب تو از ما مپوش صحبت شب را که می‌زند خمیازه موج از لب همچون شراب تو هرگز نبود رسم ترا خواب صبحگاه ما را به صد خیال فکنده است خواب تو کوتاهتر بود ز شب وصل عاشقان روز حساب بر ستم بی‌حساب تو من نیستم حریف زبانت، مگر زنم از بوسه مهر بر لب حاضرجواب تو در پرده سوخت روی تو هر جا دلی که بود ای وای اگر به یک طرف افتد نقاب تو صائب ز کیمیای سعادت غنی شود هر کس رسیده است به فکر صواب تو