صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۵۳۳

چون سر زند ز مشرق زین آفتاب تو صد شاخ گل پیاده رود در رکاب تو در پرده حرف گوی که تبخال بی‌ادب دندان نگیرد از لب حاضرجواب تو فردا که صبح حشر زند چاک پیرهن دست من است و دامن بند نقاب تو بر وعده‌های پوچ تو ما بسته‌ایم دل خوشتر بود ز چشمه کوثر حباب تو امروز باز خون که پامال کرده‌ای؟ خون می‌چکد ز حلقه چشم رکاب تو تعویذ چین حمایل ابرو چه می‌کنی؟ حسن ترا بس است نگهبان حجاب تو صائب هنوز اول جوش طبیعت است افسرده‌تر ز شیب چرا شد شباب تو؟