صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۵۵۹

حسن را از چشم بد شرم و حیا دارد نگاه شمع را فانوس از باد صبا دارد نگاه از توکل می‌توان آمد سلامت بر کنار کشتی ما را خدا از ناخدا دارد نگاه شمع دولت را ز دست افشانی صبح زوال در پناه خود مگر دست دعا دارد نگاه چون گسست از رشته سوزن، زود خود را گم کند شوخ چشمان را نگهبان از خطا دارد نگاه برق را در دست خود نبود عنان اختیار حسن هیهات است خود را از جفا دارد نگاه کاه می‌آید به دنبالش چو گندم سینه چاک گر عنان جذبه خود کهربا دارد نگاه تیر بی‌پر را کمال بال و پر جولان شود چون عنان عمر را قد دوتا دارد نگاه؟ راز عشق پرده در از گفتگو گل می‌کند بوی گل را در گریبان چون صبا دارد نگاه؟ از هوسناکان کند پرهیز، چشم شرمگین همچو بیماری که خود را از هوا دارد نگاه همچو مرغ دام بیش از دانه می‌آیم به کار از گرفتاران اگر زلفش مرا دارد نگاه کوه را صحرانورد آن جلوه مستانه کرد در ره سیل بهاران کیست جا دارد نگاه؟ پیش این سیلاب را اقبال نتواند گرفت دامن دولت مگر دست دعا دارد نگاه دل چو سودایی شود در تن نمی‌گیرد قرار نافه را چون ناف آهوی ختا دارد نگاه؟ لقمه بی‌استخوان پیش سگان می‌افکند آن که مشتی استخوان را از هما دارد نگاه دل نبازد هر که را باشد سلاحی از صلاح پیش چندین صف به جرأت مقتدا دارد نگاه می‌زنم بر کوچه بیگانگی دیوانه وار کیست صائب پاس چندین آشنا دارد نگاه؟