صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۵۶

چراغ راه ندارد به بزم روشن ما ز ماهتاب گل افتد به چشم روزن ما به شوربختی ما نیست چشمه زمزم چو کعبه بخت سیه، جامه‌ای است بر تن ما چگونه عذر توانیم خواست از صیاد؟ قفس شده است چو ماتم سرا ز شیون ما نشسته بر تن ما لاغری چو نقش حصیر شکستگی نرود از قلمرو تن ما نمی‌رویم چو ماهی به چشمه سار زره چو تیغ، جوهر ذاتی بس است جوشن ما ز خاکدان تعلق گرفته‌ایم هوا غبار دست ندارد به طرف دامن ما ز بس که برق حوادث گذشته است بر او به چشم مور کند کار سرمه خرمن ما تپانچه کاری باد خزان اگر این است تذرو رنگ چو عنقا شود به گلشن ما ز فیض این غزل تازه رو، دگر صائب به آفتاب زند خنده طبع روشن ما